شعر هایی درباره ی خدا و نماز

 

آواز خدا

باز متن شعرم آواز خداست
باز فصل مثنوی بی‌انتهاست
باز باید در ثنایی اینچنین
حمدلله خواند و رب العالمین
باز در مهمانی گل واژه‌ها
یاس ها، بابونه ها، آلاله ها
باز در جشن اقاقی‌های عشق
رقص دلچسب قناری‌های عشق
می‌زنم دل را به دریای بلا
پله پله تا ملاقات خدا
می‌توان از نور حق بی‌تاب شد
نور اگر نتوان، توان مهتاب شد
می‌توان در حمد رب العالمین
مست شد از جام جانسوز یقین
می‌توان در حمد حق شعری سرود
در سپاس بی‌کرانش لب گشود
حمد تفسیر تمام سوره‌هاست
معنی الفاظ پر رمز خداست
حمد یعنی قل هو اللّه احد
حمد یعنی از بلد تا فی کبد
حمد رب اشرح لی گفتن‌های ماست
حمد زینت بخش قرآن خداست
حمد یعنی عشق آن محبوب پاک
ناله‌های عاشقان سینه چاک
حمد یعنی آیه‌ی قالوا بَلی
حمد یعنی إِستَجِب‌های خدا
معنی إنّا إلَیه راجعون
از درون حمد می‌آید برون
معنی استشهاد حقانیت است
حمد استخلاص بعد از نیت است
لم یلد یک وصف و آن عرفان تو
حمد می‌خوانیم در فرمان تو
پی سپاران طریق آنکه هست
حمد می‌نوشند از جام اَلَست
که ما هم تشنگانی بی‌کسیم
در طریق حمد حق همچون خسیم
بر مدار حمد می‌شاید که زیست
چیست غیر از حمد خالق چیست، چیست؟
من نمی‌دانم سزاوار تو چیست
مثنویم در خور حمد تو نیست
تو بزرگِ، بی‌نیازی، بی‌نیاز
تو حمیدی ای کریم سر فراز

 

 

نکو ملکی است ملک صبحگاهی
در آن کشور بیابی هر چه خواهی
کسی کو بر حصار گنج ره یافت
گشایش بر کلید صبحگه یافت
غرض‌ها را حصار آنجا گشایند
کلید آنجاست کار آنجا گشایند
در آن ساعت که باشد نشو جان ها
گل تسبیح روید بر زبان ها
زبان هر که او باشد برومند
شود گویا به تسبیح خداوند
اگر مرغ زبان تسبیح خوان است
چه تسبیح آرد آنکو بی‌زبان است
در آن حضرت که آن تسبیح خوانند
زبان بی‌زبانان نیز دانند

 

 

هنگام نماز

برخیز به هنگام ، که هنگام نماز است
صبح است و در رحمت حق ، بر همه باز است
گلبانگ اذان برشنو از خانه الله
          آوای فرشته است که در راز و نیاز است
از قله سرگشتگی خویش فرود آی
               سر نِه به سر سجده که معراج نماز است
کوتاه کن این قصه و از رنگ تعلق
بگریز و مگو راه به الله دراز است
الحمد سفیری است سفرساز و خوش آهنگ
          تا بارگه دوست که او بنده نواز است
                                                   
جواد محدثی
نور عشق 
دل را به نور عشق صفا می دهد نماز
جان را به یاد دوست جلا می دهد نماز
از خارزار شرک اگر بگذری به صدق
          باغ تو را ز جلوه صفا می دهد نماز
تا بنگری جمال حقیقت ز معرفت
               سرچشمه ات ز آب بق می دهد نماز
پای تو را ز قید   تعلق رها کند
                                دست تو را به دست دعا می دهد نماز
هر دم که سر به سجده اخلاص می نهی
                                        روشندلی ز یاد خدا می دهد نماز
چون بشنوی صلای مؤذن ، شتاب کن
کز بارگاه قدس ندا می دهد نماز
مشفق کاشانی
نماز ادینه
ای به آیین پاک آیینه
ساده و بی ریا و بی کینه
این همه روشنی ، مگر داری
جای دل آفتاب در سینه
ازدحامت حضور بیداری است
در صفوف نماز آدینه
دستهایت کلید معبد عشق
با خدا آشنای دیرینه
آرمان بلند شعر من است
درک آن دستهای پر پینه
آشنا کن مرا به آیینت
تا به کی اندر نماز و بی نیاز
تا به کی غرق نیاز و بی نماز

تا به کی محروم از فیض ازل
تا به کی محبوس زندان امل

تا به کی در محضر حق بی حضور
تا به کی خاموش در دریای نور

شو غریق بحر عرفان در نماز
هرچه خواهی کن طلب از بی نیاز

با عروجت پرده ها را پاره کن
کشف سر و ستر و هر بیگانه کن

منبع فیض ازل باشد نماز
پس کنار سجده گاهت دل بباز

دعا می کنم زیر این سقف بلند

روی دامان زمین

هر کجا خسته شدی

یا که پر غصه شدی

دستی از غیب به دادت برسد

و چه زیباست که آن دست

خدا باشد و بس

آفتاب گرم بر پهنای دشت 
نیزه‌های داغ آتش می‌نشاند 
دشت سوزان هم به چشم آسمان 
پشته‌های خاک خونین می‌فشاند 
اصطکاک سنگ و سمّ اسب ها 
صاعقه در صاعقه می‌آفرید 
از فرود تیغ‌ها بر خودها 
رعد و برقی سخت می‌آمد پدید 
در دو صف رزم آوران سخت سر 
نیزه بر کف، تیز تک می‌تاختند 
گرمپو، تازان، رجز خوان، بی‌امان 
ماهرانه تیر می‌انداختند 
یک طرف توحید و پاکی و شرف 
یک طرف شرک و پلیدی و گناه 
یک طرف هفتاد و اندکی جان پاک 
یک طرف از نابکاران یک سپاه 
یک طرف خورشید عاشورا حسین 
یک طرف سر دسته شب باوران 
یک طرف بر ذروه فرزانگی 
یک طرف در قعر پستی کافران 
نعره‌ی مستانه‌ی اردوی کفر 
در غبار کربلا پیچیده بود 
از صف ایمان ترنم‌های عشق 
در دل عرش خدا پیچیده بود 
گرم می‌شد دم به دم آهنگ جنگ 
شعله‌ی پیکار بالا می‌گرفت 
نیزه‌ها و تیرهای جان شکاف 
در میان سینه‌ها جا می‌گرفت 
اندر آن هنگامه‌ی خون و نبرد 
با شتاب آمد کسی نزد امام 
گفت: هنگام نماز است ای حسین! 
شعله‌ور شد پیشوا از این پیام 
نیزه و شمشیر را یکسو نهاد 
عاشقانه بر سر سجاده شد 
زیر باران و صفیر تیرها 
رکعتان عشق را آماده شد 
گفت تکبیری و در آن گیر و دار 
گرم نجوی با خدای خویش شد 
ما سوی اللّه را همه از یاد برد 
در نمازی فارغ از تشویش شد 
تا نماز خون بپا دارد امام 
پیش‌مرگانش به صف اندر شدند 
در مسیر بارش طوفان تیر 
پیش پایش لاله گون پرپر شدند 
از فراز آسمان آسیمه سر 
جبرئیل آمد در آن صحرا فرود 
در مصلّی بر مصلّی سجده کرد 
بال رأفت بر سر پاکان گشود 
چون حسین بن علی تکبیر گفت 
آفرینش کرد بر او اقتدا 
چشم خیل عرشیان مبهوت ماند 
بر نماز آخر خون خدا 
از قیام کربلا گویا هدف 
با خدا راز و نیازی بوده است 
زیر تیغ و تیر در صحرای خون 
با وضوی خون نمازی بوده است
شعری در رابطه با خدا

 

پیش از این ها فکر می کردم خدا                                       خشتی از الماس و خشتی از طلا

مثل قصر پادشاه قصه ها                                                 خانه ای دارد کنار ابرها 



پایه های برجش از عاج و بلور                                             بر سر تختی نشسته با غرور

ماه برق کوچکی از تاجاو                                                  هر ستاره پولکی از تاج او

 

اطلس پیراهن او آسمان                                                  نقش روی دامن او کهکشان

رعد و برق شب طنین خنده اش                                        سیل و طوفان نعره ی طوفنده اش

 

دکمه ی پیراهن او آفتاب                                                  برق تیر و خنجر او ماهتاب

هیچ کس از جای او آگاه نیست                                         هیچ کس را در حضورش راه نیست

 

پیش از این ها خاطرم دلگیر بود                                          از خدا در ذهنم این تصویر بود

آن خدای رحم بود و خشمگین                                           خانه اش در آسمان دور از زمین

 

بود اما در میان ما نبود                                                     مهربان و ساده و زیبا نبود

در دل او دوستی جایی نداشت                                         مهربانی هیچ معنایی نداشت
 

هرچه می پرسیدم از خود از خدا                                        از زمین از آسمان از ابرها

زود می گفتند این کار خداست                                          پرس و جو از کار او کاری خطاست

 

هر چه می پرسی جوابش آتش است                                آب اگر خوردی عذابش آتش است

تا ببندی چشم کورت می کند                                           تا شدی نزدیک دورت می کند

 

کج گذاشتی دست سنگت می کند                                  کج نهادی پا لنگت می کند

تا خطا کردی عذابت می کند                                            در میان آتش آبت می کند

 

با همین قصه دلم مشغول بود                                         خوابهایم خواب دیو و غول بود

خواب می دیدم که غرق آتشم                                        در دهان شعله های سرکشم

 

در دهان اژدهای خشمگین                                              بر سرم باران گرز آتشین

....شد نعره هایم بی صدا                                              در طنین خنده ی خشم خدا

 

نیت من در نماز و در دعا                                                ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه می کردم همه از ترس بود                                    مثل از بر کردن یک درس بود

 

مثل تمرین حساب و هندسه                                         مثل تنبه مدیر مدرسه

تلخ مثل خنده ی بی حوصله                                         سخت مثل حل صدها مسئله

 

مثل تکلیف ریاضی سخت بود                                        مثل صرف فعل ماضی سخت بود

تا که یک شب دست در دست پدر                                 راه افتادم به قصد یک سفر

 

در میان راه در یک روستا                                            خانه ای دیدم خوب و آشنا

زود پرسیدم پدر این جا کجاست                                    گفت اینجا خانه ی خوب خداست

 

گفت اینجا میشود یک لحظه ماند                                   گوشه ای خلوت نمازی ساده خواند

با وضویی دست و رویی تازه کرد                                    با دل خود گفت و گویی تازه کرد

 

گفتمش پس آن خدای خشمگین                                  خانه اش اینجاست؟اینجا در زمین؟

گفت آری او بیریاست                                                 فرش هایش از گلیم و بوریاست

 

مهربان و ساده و بی کینه است                                  مثل حوری در دل آیینه است

عادت او نیست خشم و دشمنی                                 نام او نور و نشانش روشنی

 

خشم نامی از نشانی های اوست                              حالتی از مهربانی های اوست

قهر او از آشتی شیرین تر است                                  مثل قهر مهربان مادر است

 

دوستی را دوست معنا می دهد                                قهر ما با دوست معنا می دهد

هیچ کس با دشمن خود قهر نیست                            قهر او هم نشان دوستیست

 

تازه فهمیدم خدایم این خداست                                 این خدای مهربان و آشناست

دوستی از من به من نزدیک تر                                   از رگ گردن به من نزدیک تر

 

آن خدای پیش از این را باد برد                                   نام او را هم دلم از یاد برد

آن خدا مثل خیال و خواب بود                                    چون حبابی نقش روی آب بود

 

می توانم بعد از این با این خدا                                   دوست باشم/دوست پاک و بی ریا

می توان با این خدا پرواز کرد                                      سفره ی دل را برایش باز کرد

 

میتوان در باره ی گل حرف زد                                   صاف و ساده مثل بلبل حرف زد

چکه چکه مثل باران راز گفت                                   با دو قطره صدهزاران راز گفت

 

می توان با او صمیمی حرف زد                                 مثل باران قدیمی حرف زد

می توان تصنیفی از پرواز خواند                                 با الفبای سکوت آواز خواند

 

می توان مثل علف ها حرف زد                                با زبانی بی الفبا حرف زد

می توان درباره ی هر چیز گفت                               می توان شعری خیال انگیز گفت

 

مثل یک شعر روان و آشنا                                     پیش از این ها فکر می کردم خدا...


قیصر امین پور

 

 

 

 

 

 

 

 

 
نماز پنچگانه
پنج وقت آمد نماز ای رهنمون
 عاشقان را فی صلاه دائمون
نیست ز‘ رغبا” طریق عاشقان
سخت مستسقی است جان صادقان
می کند طاعات وافعال سنی
 لیک یک ذره ندارد چاشنی
ذوق باید تا دهد طاعات بر
مغز باید تا دهد دانه شجر
دانه بی مغز کی گردد نهال
 صورت بی جان نباشد جز خیال
خدمت خود را سزا پنداشتی
 تولوای جرم از آن افراشتی
ما خلقت الجن و الانس این بخوان

 جز عبادت نیست مقصود از جهان

 

قلب من

قالی خداست

تاروپودش از پر فرشته هاست

پهن کرده او دل مرا

در اتاق کوچکی در آسمان خراش آفتاب

برق می زند

قالی قشنگ و نو نوار من

از تلاش آفتاب

 

شب که می شود، خدا

روی قالی دلم

راه می رود

ذوق می کنم، گریه می کنم

اشک من ستاره می شود

هر ستاره ای به سمت ماه می رود

یک شبی حواس من نبود

ریخت روی قالی دلم

شیشه ای مرکّب سیاه

سال هاست مانده جای آن

جای لکه های اشتباه

 

ای خدا به من بگو

لکه های چرک مرده را کجا

خاک می کنند؟

از میان تاروپود قلب

جای جوهر گناه را چطور

پاک می کنند؟

آه

از این همه گناه و اشتباه

آه نام دیر تو است

آه بال می زند به سوی تو

کبوتر تو است

 

قلب من دوباره تند تند می زند

مثل اینکه باز هم خدا

روی قالی دلم، قدم گذاشته

در میان رشته های نازک دلم

نقش یک درخت و یک پرنده کاشته

قلب من چقدر قیمتی است

چون که قالی ظریف و دست باف اوست

این پرنده ای که لای تاروپود آن نشسته است

هدهد است

می پرد به سوی قله های قاف دوست...^

منبع:کتاب «روی تخته سیاه جهان باگچ نور بنویس» عرفان نظر اهاری

 

می خواهم از زمین بروم...
بروم بالا... 
آن بالا خانه ی من است...
خانه ام آسمان 
نور خانه ام شمس 
فرش خانه ام ابر
اهل خانه ام پاکاند
اهل خانه آمیخته اند با بوی خدا
اهلی،خاکی
دور از کبرو غرور 
دور از بغض و حسد
خانه ام خواهم ساخت با عشق خدا 

با یاد خدا...

(چهره ی دین نما))  و  ((مایه ی خشنودی پروردگار))  نماز است، نماز!                                  

((وسیله ی نزدیکی مؤمن به خدا))  و ((فرو ریزنده ی گناهان)) نماز است، نماز!

/ 0 نظر / 41 بازدید